Het belang van zelfzorg

Het is misschien een versleten cliché, maar je moet eerst voor jezelf zorgen, vooraleer je voor anderen kunt zorgen. Je kent het verhaal van de zuurstofmaskers in een vliegtuig.

Ik weet het en ben zelf ook geen held in zelfzorg… Zeker als het druk is en mijn agenda vol staat, heb ik soms weinig voeling met mijn vermoeidheid. Ik kan bijvoorbeeld uren achter elkaar werken zonder te voelen dat ik honger heb… Gelukkig ben ik goed omringd met mensen die me ‘bij de les’ houden!

Toch voel ik vooral nu een sterke nood om, nu we opnieuw op de proef gesteld worden, op langere termijn te investeren in mijn fysieke en mentale welzijn.

Gisteren vroeg iemand me nog tijdens een intake: “Hoe houd jij het eigenlijk vol met al die negativiteit en zware verhalen?” 

Goede vraag.

Hoe houd jij het vol? Hoe blijf jij vitaal, alert, rustig?

“Life and engagement with others requires entering fully into the relationship without knowing where it might go, and still having confidence in yourself that you will not lose yourself in the process. Fear is what keeps people in the objective, distanced and uninvolved place where they can analyse other but be unscathed and untouched in the process.(…)

The process of developing the observer is therefore that process of cultivating free will.”

(Pete Hamill)

 

“If you want to help others, get yourself together!” 

(Wendy Palmer)

Een kwestie van balans

Net als jij wellicht, kan ik mijn werk niet goed doen als ik niet echt ‘aanwezig’ ben en in het ‘nu’ kan zijn. Als ik gestresseerd ben, in mijn hoofd zit, afgeleid ben door muizenissen, in het verleden blijf hangen of pieker over wat nog komen moet, dan ben ik niet waar ik moet zijn: namelijk in dit moment.

Het begeleiden van processen van conflicthantering gaat over het mee-dragen van moeilijke situaties, het uithouden in de spanning van de chaos en het niet weten. Vanuit rust en met een open mind wil ik ‘op de rand’ kunnen blijven zitten en niet meegezogen worden in emoties, negatieve dynamieken of een positiestrijd.

De essentie van mijn werk bestaat uit het ‘helpen’ van mensen in organisaties. Zoals velen moet ik beducht zijn voor de helpersreflex: vooral bezig zijn met de noden van anderen. De consequentie hiervan is dat je jezelf op het tweede plan zet. Zorgen voor anderen is vanzelfsprekender.

Daarom is het belangrijk om een balans te vinden tussen zorg voor anderen en zelfzorg. Tussen verbinding, empathie en open staan voor anderen enerzijds, en een gezonde afgrenzing, rust nemen of nee zeggen anderzijds (soms moet ik de toxische processen letterlijk uit mijn lijf schudden!)

“Presence is a state of being fully embodied, resonant with others and the current context and ready to creatively respond.

In this state we bring all of our future potential, and previous experience, into the present moment to innovate and co-emerge with the situation.”

(Marie-Anne Chidiac)

Leidinggeven als het moeilijk is – een veilige ruimte voor zelfzorg

Vandaag is het écht moeilijk. Alsof mijn boek profetisch was…

  • Hoe houd jij je stressniveau onder controle? 
  • Hoe biedt jij een luisterend oor aan bezorgde medewerkers? 
  • Hoe ga jij om met situaties waar je geen antwoord hebt? 
  • Hoe draag je de onzekerheid en kan je steunend of juist sturend aanwezig zijn voor je medewerkers? 
  • Wat zijn jouw hulpbronnen en waar kan jij terecht als het moelijk is?

Je kunt veel zelf doen: voldoende slapen, sporten, gezond eten, je sociale contacten onderhouden, supplementen nemen, een ontspannen film kijken,… En soms is er meer nodig.

Graag bied ik je een veilige ruimte om hierover in gesprek te gaan en om samen te zoeken hoe je veerkrachtig en stevig kunt zijn in de situatie die ons nu allemaal uitdaagt. (opties hieronder)

 

Copyright 2020 ©  Silvia Prins. Alle rechten voorbehouden. Artikelen of delen hieruit mogen elders gepubliceerd worden, maar alleen op o.v.v. het copyright en de naam van de website. Dank om me hiervan op de hoogte te stellen.