een bijzondere vraag
Jaren geleden, in 2006 om precies te zijn, kreeg ik een originele en spannende uitnodiging van Erika Stern (inmiddels overleden) van de Utrecht School voor Bestuurskunde en Organisatiewetenschap (USBO).
Of ik mijn ‘praktijktheorie’ in het werken met conflict in organisaties wilde delen met consultants in opleiding?
Natuurlijk nam ik deze uitdaging aan!
Het bleek een zinvolle oefening. Eerst en vooral om voor mezelf te verhelderen ‘waarom ik doe wat ik doe’. Ik stond onder andere stil bij de volgende vragen:
- Met welke brillen kijk ik naar organisaties en samenwerking?
- En wat zie ik dan?
- Welke veronderstellingen liggen ten grondslag aan de manier waarop ik werk?
- Waarom maak ik de keuzes die ik maak?
- Welke kaders en concepten gebruik ik om ervaringen betekenis te geven?
- Hoe zet ik mijn professionele rol doelbewust in om organisaties te ondersteunen?
Wat ik dus deed was mijn impliciete praktijktheorie expliciteren naar expliciete, overdraagbare know-how!
Het werd gesmaakt. Nog jaren later werd ik wel eens gecontacteerd door iemand die die dag had meegemaakt.
Het zette me aan het denken…
burn-out of zielsmoe?
Fast forward.
Met enige schroom deel ik iets over het afgelopen 1,5 jaar. Omdat het context geeft bij de nieuwe keuzes die ik gemaakt heb.
Ik had het natuurlijk al jaren zien aankomen. En anderen ook. Op een gegeven moment was de rek er uit. Ik was en bleef intens moe. Onder impuls van een goede vriendin trok ik de stekker eruit. En toen ging het niet meer. Dat was in de lente van 2024.
We noemen dat voor het gemak een “burn-out”. Om het ding een naam te geven. Maar ik ontdekte dat dit een vlag is die vele ladingen dekt.
Het is zoveel meer dan moe zijn van hard werken. Natuurlijk is het op den duur uitputtend om te werken met emotionele conflicten en om spanning in teams en organisaties – langdurig en alleen – te dragen.
Vanuit een holistische visie is het totaal zinloos om de werkende professional los te zien van wie je bent als mens en wat je meemaakt in je leven. Levenservaringen, beproevingen en heftige gebeurtenissen laten hun sporen na. Mentaal, fysiek, emotioneel en spiritueel.
In plaats van burn-out noem ik het vandaag ‘zielsmoe’: ik was moe van wie ik geworden was door mijn omgeving, verplichtingen, levensomstandigheden en aanpassingsmechanismen (zie citaat hieronder).
In de zomer van 2024 begon mijn vlammetje weer heel voorzichtig te branden. Ik beleefde een intensieve week met Thomas Hübl en maakte contact met mijn “calling”, zoals hij het noemt.
En na die week “paste de lepel niet meer in de lade”, zoals hij het zo mooi verwoordt. Een nieuwe weg opende zich.
“De Amerikaanse hoogleraar en klinisch psycholoog Dr. Christine Maslach, verbonden aan de University of California, Berkeley, deed decennialang onderzoek naar burn-out en emotionele uitputting.
Ze stelt dat burn-out niet slechts het gevolg is van te veel werk, maar ook van een gebrek aan verbinding met wat je doet en met wie je bent.
In haar woorden: “Burnout is not just about being tired. It’s about being tired of the life you’re living.”
Bij zielsvermoeidheid raakt die disconnectie nóg dieper.
Het is alsof je niet alleen moe bent van wat je doet, maar ook van wie je geworden bent door je omgeving, verplichtingen en aanpassingsmechanismen.”
‘peaceful rebel’ ziet het licht
Eindelijk tijd dus om uit te rusten, te reflecteren en te helen.
Op den duur ook ruimte om weer vooruit te blikken. Wat wil ik nog? Welke bijdrage wil ik leveren? Waar krijg ik energie van? Waar kies ik nu écht voor?
Als antwoord op deze queeste besloot ik om mijn know-how te consolideren om ze overdraagbaar te maken. Tijdens mijn loopbaan van ruim 30 jaar heb ik namelijk enorm veel geïnvesteerd in mijn professionele ontwikkeling. Het doorgeven van mijn know-how deed ik eerder ook al in de 4 boeken die ik schreef.
Nu wilde ik méér dan alleen woorden doorgeven. Een modulair, flexibel traject dus!
De naam “Peaceful Rebel” ontstond spontaan tijdens een gesprek met een vriendin. We waren aan het freewheelen over de vraag: welke naam past bij wie we nu zijn en wat we doen?
De 4 thema’s waren snel duidelijk: groepsdynamica, spanning en conflict, escalatie en trauma, verbinding en heling.
(De volgorde van deze thema’s weerspiegelt ook mijn ontwikkelingspad als professional!)
De topics sluiten aan bij de lacune die ik al jaren in organisaties ervaar. Er lijkt weinig know-how te zijn over de menselijke, relationele, niet bewuste en ‘messy’ kant van samenwerken…
Het afgelopen jaar heb ik stelselmatig gebouwd aan het leerplatform waarop al mijn know-how ter beschikking staat: tekstmateriaal, reflecties, methodieken, oefeningen en filmpjes met levende verhalen over de materie.
mijn ‘legacy’?
Een collega merkte op dat ik wel héél hard aan het traject en het leerplatform aan het werken was. (Het is ook een hels karwei geweest!)
Ze zei fijntjes: “Het lijkt wel alof je aan je legacy bezig bent. Alsof je iets wilt achterlaten.”
Voor een deel klopt dat ook. Ik voel me een oude rot in het vak. Ik ben nog iemand van de oude stempel die jaren van training heeft genoten om mijn vakmanschap te verfijnen.
De vrucht van meer dan 30 jaar verdieping in mijn vakgebied is nu beschikbaar voor jou.
De andere kant van het verhaal is dat ik hierdoor ook tijd en ruimte wil vrijmaken voor de nieuwe thema’s die me vandaag inspireren.
Ik ben me al een 7-tal jaar jaar aan het verdiepen in trauma. Sinds een jaar ben ik intensief bezig met de ‘Timeless Wisdom Training’ van Thomas Hübl (Academy of Inner Science), een traject rond persoonlijke, inter-generationele en collectief trauma.
Ook volg ik de Global Social Witnessing Faciltitator Training van de Pocket Project (een organisatie die de maatschappelijk poot van Thomas Hübls werk neerzet in de wereld).
Traumaheling uit de individuele therapiekamer dus!
De komende jaren richt ik me op het het begeleiden van processen voor verbinding, herstel en heling bij spanning, agressie, verlies, conflict en trauma in groepen en organisaties.
Omdat daar een grote nood aan is. En omdat in dit werk alles wat ik de laatste 30 jaar geleerd heb op een wonderlijke manier samenkomt.
voel je je aangesproken?
Dit is geen traject voor de grote massa.
Het zijn opleidingen voor mensen die een verschil willen maken en die met de complexiteit van menselijke relaties op de werkvloer willen werken.
Geen tips & tricks. Geen quick fix aanpak. Geen ‘7 stappen om’. Geen instrumentele insteek.
Het is voor jou als je een grondig ontwikkelingsproces wil aangaan. Bereid bent om je te verdiepen in de materie. Naar jezelf te kijken. Dingen uit te proberen. Te leren uit moeilijke situaties.
Dat is ontwikkeling van het ambacht.
Je bent van harte welkom. Ik kijk er naar uit om samen te werken.
Graag maak ik kennis en dan kunnen we kijken wat voor jou het meest geschikte startpunt is in het traject.
Foto’s: Silvia Prins
silvia_soul_stories op Instagram