Drukte en overdrive
We lijken met zijn allen meer en meer in de greep van de versnelling die overal voelbaar is. Ook in organisaties draven we maar door, hollen we achter deadlines aan en lijkt het werk nooit klaar.
Het is niet verwonderlijk dat het tempo omhoog gaat. De ontwikkeling van AI gaat in alsmaar toenemende versnelling. De geopolitiek verschuivingen volgen elkaar razendsnel op. Het nieuws is bijna niet meer te volgen. En via de social media worden we ook meegesleurd in de veelheid en snelheid van de informatiestroom.
Niet goed voor ons brein en niet goed voor ons welzijn. Je kunt niet naast de consequenties kijken: de burn-out epidemie, het groeiend aantal mensen met mentale problemen. Velen kunnen de ratrace niet meer aan.
Wat me zorgen baart is dat het ook nefast is voor organisaties.
Druk, druk, druk
Het is druk. Er is concurrentie. Er zijn ongeduldige en veeleisende klanten. Er moeten resultaten gehaald. Je baas hijgt in je nek. Maar wat is de prijs die we betalen als we continu blijven doordraven?
Een gezond levensritme is een balans tussen actie en reflectie, werken en rusten. Continu presteren en to do lijsten afvinken, zonder pauze, zorgt voor ongezonde stress. Het perverse is dat we die stress zijn gaan normaliseren. En stress is niet goed voor ons lichaam, dat besef is ondertussen voldoende doorgedrongen.
Nog verontrustender is dat je de onderliggende chronische stress, die altijd aanwezig is, niet kunt voelen. Die merk je bijvoorbeeld pas op als je stilzit, op je yogamat ligt of mediteert. Het paradoxale is dus dat tot rust proberen te komen je confronteert met je innerlijke onrust. En dat ontspannen dus stresserend wordt! (ik ken er alles van!)
De pauzeknop
Uiteraard is dit niet enkel een kwestie van individuele verantwoordelijkheid. Ook het welzijn van organisaties die maar doorjakkeren staat op het spel. Het vraagt een helicopter-perspectief en een strategische visie om voor een gezonde balans te zorgen tussen doen & denken, werken & rusten, korte termijn & lange termijn.
Naar mijn mening is het contant beschikbaar zijn, voorturend in overdrive functioneren, het cultiveren van de heldhaftige manager die 70 uur per week presteert tot falen gedoemd.
Het is voor teams gezond en effectief om regelmatig te reflecteren op de manier van samenwerken en het eigen handelen en om opnieuw te verbinden met elkaar. Het is broodnodig om ruimte vrij te maken waar creativiteit en innovatie kunnen ontstaan ('emergence') zodat je als organisatie soepel kunt inspelen op de veranderende realteit.
"Vertragen om daarna weer te kunnen versnellen" roep ik al jaren.
doordraven om niet te voelen?
Er is een specifieke dynamiek die mij intrigeert: vluchten in het werk om niet te moeten bezig zijn met de onderlinge relaties, de sluimerende spanningen en de moeilijke thema's die we eigenlijk zouden moeten bespreken.
Druk bezig zijn als beschermingsmechanisme dus tegen het onder ogen zien wat er is en het voelen wat er leeft. Ik hoor het regelmatig: "Onze conflicten bespreken? Geen tijd voor!"
De spanningen en frustraties worden eronder gehouden en verdwijnen in de onderstroom van de organisatie. Tot de bom barst.
Snelheid en stress maken dat we in ons hoofd leven en niet meer voelen. En misschien is dat wel waar we van weglopen: toegeven hoe moe we zijn, onze frustraties toelaten, boosheid of wanhoop durven voelen.
Door de stress kunnen we ook niet meer openstaan en empathie opbrengen voor een ander. Ook oplossingsgericht en creatief denken worden gecompromitteerd.
vertragen, voelen, verbinden
Een warm pleidoor dus om te durven vertragen en voelen, zodat we weer kunnen verbinden met onszelf en met elkaar.
Als een investering in individuele én collectieve veerkracht. Levensnoodzakelijk in de tijden waar we voor staan...
En dit is NIET soft, maar juist keihard!
Ik vertel je er alles over in de masterclass op 15 oktober!
Welkom voor wie nieuwsgierig is!
Ik deel hieronder een aangrijpende uitspraak van een jonge Palestijnse vrouw die me erg raakte en die alles behalve 'cumbaya' is...
(Festival van de Meerstemmigheid, Hummus, 11 september 2026)
"We moeten de kracht en moed hebben om te blijven voelen."
Copyright © Silvia Prins (2026). Alle rechten voorbehouden. Artikelen of delen hieruit mogen elders gepubliceerd worden, maar alleen op o.v.v. het copyright en de naam van de website. Dank om me hiervan op de hoogte te stellen.