Mijmeringen bij de start van een nieuw werkjaar
Het is bizar, maar het is de eerste keer in 20 (!) jaar dat ik géén inspiratie heb om iets te schrijven. Daarom dit keer een atypische column.
Uiteraard heb ik gemijmerd over hoe het komt dat ik even het gevoel heb dat ik mezelf alleen maar kan herhalen.
Wellicht heeft het te maken met de voorbije zomer: extreem weer, oorlog, grimmig nieuws. En het steeds helder wordende besef dat we als mensheid wakker moeten worden. Dat we een paar versnellingen hoger moeten schakelen.
(Foto: geen romantische mistig berglandschap, maar de gevolgen van hardnekkige bosbranden in de vallei in de Alpen waar ik was)
De wereld is in een versneld tempo en ingrijpend aan het veranderen. Daar hoef ik geen tekening bij te maken. Maar wat er écht op het spel staat lijkt nog niet door te dringen. En dat is een overweldigende gedachte.
Psychische veerkracht
Mensen zijn op individueel niveau heel bedreven in zich beschermen tegen een realiteit die te pijnlijk is om te toe te laten.
Een bloemlezing: Panikeren. Afhaken. Kop in het zand steken. Vrolijk verder leven alsof er niets aan de hand is. Klimaatdepressief worden. Jezelf verdoven met drank, gamen, sociale media, consumeren of andere roesmiddelen. Op zoek gaan naar schuldigen voor de ellende. Je zelf sussen met gedachten zoals "Het is allemaal niet zo dramatisch als de media ons willen doen geloven".
Menselijk, al te menselijk.
Het is niet voor niets dat ons psychisch welzijn onder druk staat. Wat er uitziet als individuele mentale problemen, komt vaak voort uit een dolgedraaide wereld (zie ook artikel "Het is de maatschappij stupid! Waarom we voor psychische klachten niet bij onszelf moeten zijn; De Correspondent, 18 augustus 2026).
collectieve veerkracht
Op maatschappelijk niveau lijken we in slaap gevallen en verliest het collectieve aan belang, ten voordele van "NV IK".
Ook op het werk lijken we soms achterhoedegevechten te voeren. Mensen doen elkaar van alles aan: roddelen, micro-agressie, manipulatie, haantjesgedrag, machtsvertoon en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Terwijl AI ons werk razendsnel aan het overnemen is en de geopolitieke verschuivingen zorgen voor een nooit geziene impact op de economie, gaan we gewoon door met het gebruikelijke 'gedoe' op de werkvloer.
Mijn hoop is dat meer en meer leiders kiezen voor echte verandering en een investering in een stevig relationeel weefsel in de organisatie:
- Meer openheid in de manier van omgaan met elkaar (bv elkaar aanspreken)
- Veer-krachtig omgaan met verandering, tegenslag en aanwezig kunnen blijven bij heftige ervaringen
- Spanningen in samenwerking niet onder de mat vegen, maar openlijk bespreekbaar maken.
- Conflicten - die voor zoveel energieverlies en menselijk leed zorgen -moedig aangaan en zo bouwen aan conflictvaardigheid voor de toekomst.
- Bouwen aan de capaciteit om in verbinding te blijven bij ingrijpende veranderingen, polariserende verschillen, tegenslagen of pijnlijk verlies.
"Disembodiment expresses clearly the traumatic disrelation at the collective scale and manifests both direct and systemic consequences.
Even the climate crisis is a dire manifestation of collective trauma; we are disconnected from nature itself."
Betekenis en impact
Ik ben absoluut geen doemdenker. Sterker nog: ik geloof dat ik, net als iedereen, mijn steentje kan bijdragen.
Bijvoorbeeld via de dagelijkse keuzes die ik maak: waar doe ik mijn boodschappen, hoe verplaats ik me, waar besteed ik mijn tijd aan, hoe ga ik met mensen om?
Waar ik vooral hoop en vertrouwen uit put is dat ik via mijn werk een zinvolle duit in het zakje kan doen.
Net zoals mijn grootvader heb ik altijd geleefd met de idee dat ik een verschil kan maken. Van hem erfde ik ook de passie, in mijn geval voor mijn vak.
Gesterkt door het traject dat ik met Thomas Hübl en de community aan het bewandelen ben (dag 43 zit er net op!!!), zie ik steeds meer opties om mensen en groepen te ondersteunen om veer-krachtger in het leven en in relaties te bewegen.
"The most radical thing any of us can do at this time is to be fully present to what is happening in the world."
Mijn Engagement
Er zijn in grote lijnen 3 pistes waar ik tijd, energie en liefde in investeer.
Individuele begeleiding
Therapie voor mensen die bewuster in het leven willen staan, hun patronen onder de loep willen nemen, nieuwe keuzes willen maken, willen inzetten op gezonde relaties en die een leven willen leiden dat dichter staat bij wie ze echt zijn.
Coaching voor leidinggevenden en professionals die meer impact willen in hun omgeving en willen handelen vanuit zelfkennis, bewustzijn, ethische overwegingen en persoonlijke kracht. Vooral in uitdagende situaties waar de kans op verandering en groei het grootste is.
Collectief werk & cirkels
Groepen hosten waar mensen elkaar ont-moeten rond een specifiek thema (bv Helend Schrijven; Moedige gesprekken voeren; Groepssupervisie).
Omdat bewustwording, groei en heling bij voorkeur in community gebeuren. Met aandacht voor delen, luisteren, getuige zijn van elkaars proces, elkaar versterken en ook prikkelen.
Facilitatie van moedige gesprekken
Faciliteren van gesprekken die er toe doen.
Ik heb mijn visie en het aanbod op de website opgefrist. Daar vind je helder beschreven wat ik doe, hoe ik werk en wat ik voor jou en de groepen of teams waarin je werkt of leeft kan betekenen.
PS: En zo is het toch nog min of meer een echte column geworden!
PPS: Alle begrip voor de mensen die afhaken en die liever positieve berichten in hun mailbox krijgen of over 'oplossingen' lezen die wij als externe kunnen beloven voor de strubbelingen in organisaties...
Je column gelezen op een werkdag die begint met een mistig zicht door mijn treinraampje. Bijzonder hoeveel hoop ik voel na het lezen ervan …
Niet in het minst omdat ik het geluk heb deel uit te maken van een team dat wél oog heeft voor het ‘hoe gaat het met iedereen’, waar collega’s zelf aanvoelen wanneer inspringen voor elkaar een verschil kan maken. Een team dat geleid wordt door een warmmenselijke, aanwezige en op het geheel betrokken leider-met-humor (ook zo versterkend!).
Door jouw bijdrage kon ik daar vanochtend weer eens even bij stilstaan en de veerkracht voor wat vandaag wacht en kan gebeuren, voelen groeien. Merci, Silvia.
Dank je Barbara. Het is hartverwarmend om te lezen dat er plekken zijn waar mensen en teams wel aandacht voor elkaar hebben. Voor hoe het echt gaat. Soms begin ik daaraan te twijfelen omdat ik meestal kom in organisaties of teams waar mensen uit verbinding en verhard zijn. Dank voor je reactie. You make my day. Silvia
Hey Silvia, ik haak zeker niet af..integendeel 🤗, ik haak wat steviger aan.
Geen toeval dat we in een soortgelijk proces zitten. In ontkenning leven, dat kunnen we ons niet veroorloven als bewuste burgers, mensen.
En het is niet omdat we benoemen wat er gaande is dat we tegelijkertijd geen schoonheid kunnen zien en creeëren, liefdevol kunnen handelen. Balanceren met de paradoxen. In de veranderdtroom je staande weten te houden, handen reikend naar anderen. Het verandervuur ( om een boektitel te citeren) gaande houden.
En ieder op onze manier. .Bewust. Dienstbaar.En daarbij jezelf niet wegcijferen noch verloochenen.
Hallo Ingrid, dank voor je reactie. Inderdaad, ieder op zijn of haar manier, in zijn of haar domein.
En de wereld is inderdaad én vreselijk, én prachtig. Dit blijven zien geeft hoop en focus.
Gewoon doorgaan!
Groetjes, Silvia