Een intrigerende vraag
Onlangs hoorde ik tijdens het beluisteren van een podcast een vraag die me raakte en die lang nazinderde:
“How much white space do you have in your life?”
Een tekst vraagt om ruimte tussen regels, leegte rond alinea’s en blanco pagina’s tussen hoofdstukken. Zo wordt je ademruimte tijdens het lezen gegund. Op dezelfde manier hebben we in ons leven ook witruimte nodig om op adem te komen.
Het leven is druk. We leven in een wereld die niet stilstaat. We worden overspoeld met informatie. We scrollen voortdurend op onze telefoon. We leven in ons hoofd en zijn het contact met ons lijf kwijt. Volle agenda’s zijn de gewoonste zaak van de wereld, we rennen – ook in onze vrije tijd – maar door en voelen niet hoe chronisch gespannen we zijn.
Stoppen, stilvallen, stilzitten en gewoon even ‘zijn’ voelt voor de meeste mensen heel ongemakkelijk. Op die momenten voel je namelijk je innerlijke onrust en word je geconfronteerd met de eindeloze gedachtenstroom in je hoofd.
Ik herken het maar al te goed. Decennia lang was ik er zelfs trots op dat ik zo snel was, dat ik zoveel aankon, flink doorploegde zonder rust te nemen en dat ik het altijd “drukdruk” had.
Ongeveer 25 jaar geleden kocht ik een meditatiekussen. Waarschijnlijk vanuit een onderhuids verlangen om ergens rust te vinden in de veelheid van mijn leven. Ik heb er jaren naar gekeken en ben er onlangs pas op gaan zitten.
Wat is voor jou een rustpunt in de dag of in de week?
Wanneer gun jij jezelf om even niets te doen, te lummelen, uit het raam te staren met een kop koffie?
Wat doe jij om de knop eventjes om te zetten?
“The first sense of the ‘white page’ is what those who practice mindulness and/or meditation experience as the opening of a space inside.
And that sense of space already brings incredible benefits:
new perspectives on self and the world, a greatly increased relational capacity- I actually have room for you inside me – a huge resource of inner stillness, and much more access to the receptivity of ’the idea came to me’, i.e. higher levels of both critical and innovative thinking.”
de effecten van verstilling
Sinds ruim een jaar neem ik deel aan een intensieve opleiding over persoonlijk, inter-generationeel en collectief trauma. Een belangrijk onderdeel van de training is meditatie. We worden verwacht om dagelijks een uur te mediteren. Dat liep in het begin niet zo vlot, om het met een understatement te zeggen.
Tot we begin maart een meditatieweek hadden met de hele groep (220 deelnemers!). Zeven dagen lang samen zakken in stilte, vertraging en rust. Zitten afgewisseld met loopmeditatie. Eten in stilte. Geen non-verbale communicatie. Geen gsm of mails. Niet lezen of schrijven.
Het werd een boeiende reis met verrassende, pijnlijke en mooie momenten. Wat me vooral intrigeerde was het effect van stilte op mijn lichaam en geest.
Ik voelde hoe mijn zenuwstelstel dag na dag meer tot rust kwam en heb lang en diep geslapen. Aan de ene kant smolt de spanningspijn in mijn lichaam als sneeuw voor de zon. Aan de andere kant werd de chronische pijn die ik nooit voel, plots wel voelbaar door de ontspanning.
Het leek alsof ik door lagen in mezelf afdaalde en kwam van alles tegen: sensaties, blokkades, herinneringen, beelden, inspiratie.
Het bijzondere was dat de week online begeleid werd door onze teacher, Thomas Hübl. Hij zat vast in Tel Aviv door de oorlogssituatie daar. Dat maakte de ervaring nog intenser en relevanter. Heel het opzet van de opleiding is namelijk: Hoe kan je present blijven bij chaos, dreiging en onzekerheid?
“The white page is the source of all creativity, all new insights, all innovative thinking, the faculties so prized by most organizations and that at this time of multiple crises we need more urgently than ever.”
zitten als remedie
Vandaag kan ik de innerlijke stilte nog steeds voelen. Er lijkt iets opgeruimd en geopend te zijn.
Mijn weerstand tegen meditatie is ook verkleind. Het is zelfs een moment geworden waar ik naar uitkijk.
Ik heb meditatie eindelijk leren zien en ervaren als simpelweg aanwezig zijn bij wat er ‘is’. Wat je zo allemaal tegen kunt komen:
To do lijstjes, onrustige benen, leuke ideetjes, wegdromen, kritische stemmen (“Je gaat het nooit leren!”), een adem die stokt, verveling, afgeleid worden door geluid in de straat, plots voelen dat je je schouders hebt opgetrokken. En ook momenten van verstilling, de warmte van je kloppende hart, inspiratie, expansie, energie die stilaan lager in je lichaam zakt, de grond voelen.
Meditatie is voor mij een remedie tegen de overload en heftigheid van het nieuws, tegen te veel drukte, snelheid, lawaai, onrust en oppervlakkigheid.
Het is stilaan een manier aan het worden om beter om te gaan met de intensiteit en chaos in de wereld en de turbulente periode waar we als mensheid middenin zitten.
Even de tijd nemen om te zitten brengt me focus, rust, gronding en een frisse geest om de dag goed te starten.
Inspiratie
Nicholas Janni & Amy Elizabeth Fox (2026). Leading in Chaos. LID Publishing.
(beiden zijn opgeleid bij en geïnspireerd door Thomas Hübl)
Timeless Wisdom Training, Academy of Inner Science, Thomas Hübl
Copyright © Silvia Prins (2026). Alle rechten voorbehouden. Artikelen of delen hieruit mogen elders gepubliceerd worden, maar alleen op o.v.v. het copyright en de naam van de website. Dank om me hiervan op de hoogte te stellen.
Foto’s: Silvia Prins